Can Sıkıntısı Sen Nelere Kadirsin!

Rachel Corrie

2010-06-02T01:39:00.000-07:00

“When I come back from Palestine, I probably will have nightmares
and constantly feel guilty for not being here, but I can channel that
into more work. Coming here is one of the better things I've ever
done. So when I sound crazy, or if the Israeli military should break
with their racist tendency not to injure white people, please pin the
reason squarely on the fact that I am in the midst of a genocide
which I am also indirectly supporting, and for which my government
is largely responsible."

Rachel bir buldozerle ezildiğinden beri zaman zaman gelir aklıma, sıklıkla vicdanımı yoklar.Kendisi hiç dönemediği evindeki uykularından endişe ederken, rahat uykularımın hesabını sorar.

Evet, dünyanın diğer ucundan gelip, evini ailesini bırakıp haksız gördüğü şeyin karşısında durması, Rachel Corrie'yi bir cesaret anıtı gibi yükseltiyor belki. Oysa Rachel'a cesur insanlara duyulan hayranlık gibi bir hayranlık beslemiyorum. Her aklıma geldiğinde, ne kadar pisliğe bulaştığımızı hatırlatır bana Rachel. Gösterdiği cesaretin küçücük bir parçasını dibimizdeki Gazze, Felluce, Kosova, Beyrut ve hatta Somali, Liberya için gösterip göstermediğimi sorgulatır. Kılımı kıpırdatmadan buna nasıl müdahil olduğumu, nasıl bir vahşet destekçisi olduğumu doğrudan yüzüme söyler, hiçbir imada bulunmadan, yalın, apaçık.

Belki o buldozer tarafından ezilmeseydi, öldüğünden emin olmak için üzerinden 3 defa geçilmeseydi kimsenin haberi olmayacaktı bu gerçekten vicdan sahibi kızdan. İşte insanlığın sorunlarından biri de bu, bize kahramanlar gerek. Rachel'a hayranlık duymayın, hicap duyun.

Şimdilerde adı bir gemiye verildi. Dünyanın gündemine İsrail'in saldırısıyla oturan yardım filosunun gemilerinden birinin adı Rachel Corrie. Kıbrıs'ta bir arıza yaşadığı için filodan ayrılmak zorunda kalan bu gemi, filonun geri kalanına saldırı düzenlenmiş olmasına rağmen yolculuğuna kaldığı yerden devam ediyor. Gemi burda adını hakediyor işte, ete kemiğe bürünüyor sanki. Filistinliler'in evlerini yıkan buldozerin önündeki kararlılığı bir daha gösteriyor Rachel. Yolun açık olsun.

İkinci Beyrut Seferi

2009-12-11T12:32:00.000-08:00

İkinci Beyrut seferinin sabahında, saat 7'de uçağım olmasına rağmen 6'da uyandım gaflet uykusundan. Allah Allah nidalarıyla 6:50'de havaalanının kapısından girdiğimde, güvenlik görevlileri metal dedektörlerine doğru, kemerini çözerek koşan bir adam gördüler. Ne düşündüler kim bilir...

Velhasıl, ilk uçak kaçırma eylemimin Beyrut'a giderken olması ironik oldu netekim. 5 saat havaalanında beklemek hem ben, hem havaalanı görevlileri -evet 10 dakikada bir kapıların açılıp açılmadığını sordum- açısından zorlayıcı olsa da, işin sonunda Lübnan olunca bekliyor insan.

Bir önceki gelişimde şoförlüğümü yapan İlyas'ı bu sefer de aradım. Hatta ilk günün akşamı Harisa'daki evinde bize bir kahve de ikram etti. Kırk yıl hatırı var artık.

Geçen seferkinden ziyade, Harisa'ya akşam çıktık bu sefer, yine teleferikle. Hem korkarım hem binerim.

Akşam Harisa dönüşünde, Downtown'da yoğurtlu kebaptan aldığım ilk çataldan sonraki yüzümün şeklini gerçekten görmek istedim bir an. Arakla ne güzel gitti ya hu. Arkadaşın yediği o aceyip soslu balıktan alınan ilk tadımdan sonra da ağız birliği oluştu : Sanat eseri!

İkinci günün ilk durağı Byblos oldu.Holy Bible'a adını veren bu Akdeniz şehrinin yerlilerini çok fena kıskandık, hasetimizden çatladık.

Byblos'a tam bir gün ayırmak gerek. Çünki, sahil şehirlerinin kendine has rehaveti burada da var. Bu hafifliğe kendini kaptırmak, bu şehirdeki rahatlığın içine girmek isteği insanı bariz ele geçiriyor.

Byblos'un tepe içine oyulmuş restoranları bir başka şahane.

Lübnan şöyle güzel böyle güzel evet. Gidip görmek lazım. Buraları övmekten sıkıldım şu anda.

Clos de Cana

2009-09-25T15:19:00.001-07:00

"Zamanın inim inim inleyen köleleri olmamak için sarhoş olun durmamacasına! Şarapla, şiirle ya da erdemle, nasıl isterseniz." *

Derler ya, "içelim güzelleşelim". Esasen içtikçe güzelleşen bir şey varsa, o da içkinin bizatihi kendisidir. Kadehler yuvarlandıkça, boğazdan daha bir güzel kayar ab-ı hayat. O yüzden daha çok içmeli, belki daha sık değil, ama her seferinde daha çok. İyice ser hoş olmalı.

Bunu Harisa'daki şapelin yanından almıştım, denemek için. Keşke daha çok alsaymışım, ki bir daha gittiğimde kesinlikle daha çok alacağım. Clos de Cana içtikçe güzelleşti, güzelleştikçe daha çok içildi. %50 Cabernet Sauvignon, %20 Merlot ve %30 Syrah'tan mamul Clos de Cana, gerçekten tatmaktan mutlu olduğum nadide eserlerden. Lezzet dinine mensup bir insan olarak, Clos de Cana'nın en önde giden misyoneriyim netekim.

* Charles Pierre Baudelaire, Paris Sıkıntısı, Çev: Tahsin Yücel, Mayıs 1985, Adam Yayınları

İki Birayla Sarhoş Olmak

2009-09-22T22:41:00.000-07:00

İşte bunun yüzünden.

Aslında her şey Alper'in iş çıkışı "Hadi birer bira içelim" demesiyle başladı. Ben tek birayla durmayacağımı bildiğimden istemem dedim ama, ısrarkeşlik sonucu aldık bir tane. Sonrasında markete dalış ve elde biralarla eve dönüş.

Bu Petra denen malzeme Ürdün'de üretilen bir bira. Yüksek alkollü modelleri mevcut. %6 ila %12 arasında seçenekleri var. Bizim içtiğimiz %10 alkollüydü. Açık söyleyeyim, üçüncü biradan sonra herkes yamuldu.

Petra ne güzel ne güzel ne güzel.

Beirut in Beirut

2009-09-21T07:35:00.000-07:00

En baştan söyleyeyim, bildiğin aşık oldum. Eh, her aşkın sonu var, İstanbul'un gücüne gitmeyiversin. Biraz ara verelim diye İstanbul'dan ayrılışımın üzerinden neredeyse üç yıl geçti, kaçınılmaz son. Daha Refik Hariri Havaalanı'nda - ki son derece şahane bir iç dizayna sahip - her tarafta sigara içilebildiğini görmek beni ziyadesiyle memnun etti.

Gideceklerin aklında bulundurması gereken ilk şey, taksilerde taksimetre falan yok. Binmeden önce kesinlikle pazarlık yapmak gerek. Amerikan Doları ülkenin her yerinde geçiyor. Restoranlarda bile adisyonda hem Lübnan Poundu hem de Amerikan Doları cinsinden hesap yazıyor.

Beyrut içinde birçok şehir var aslında, ikisi yandaki fotoğrafta. Bombalanmış otelin üzerinde kocaman restorasyon afişi ve üstünde yat kulübü reklamı.

Hamra caddesi boyunca bir çok restoran, cafe, mağaza uzanıyor. Bir kere, Beyrut demek lezzet demek. Sokakta yediğiniz sandvicin bile bambaşka bir tadı var. Hamra'da aynı zamanda kitapçılar da bulunuyor, buralardan harita ya da tanıtıcı kitaplar alınabilir. Esasen bu tanıtıcı kitaplara hep soğuk baktım şimdiye kadar, ama hakikaten işe yarıyormuş.

Corniche'e doğru ilerlerken sokaklarda graffitiler, modern binalar, ışıltılı mağazalar, lüks oteller ve yıkık binalar iç içe. Corniche, Beyrut'un Kordon Boyu gibi. Uzun sahil şeridi boyunca koşuya, yürüyüşe çıkmış yüzlerce insan var. Buradaki kafelerden birine oturup denize nazır nargile içmek mümkün. Bir önemli nokta da, Arap ülkelerinde bulamayacağınız safi Türk kahvesini Lübnan'da bulunabiliyor olması. Arap ülkelerinde genellikle aromalı şekilde servis edilen Türk kahvesi, burada aromasız olarak istediğinizde geliyor.

Corniche boyunca balık tutanlar, hatta dalgalara aldırmayıp denize girenler de var.

Buradan Harisa'ya geçtim. Beyrut merkezine yaklaşık 20 km mesafede bir tepe olan Harisa'ya teleferikle çıkmak mümkün. Buraya çıkarken ya da inerken, en azından bir kez mutlaka teleferiği kullanmak gerek, hem teleferik manzarasını, hem de dolana dolana çıkan yoldaki görüntüyü izleyebilmek için. Harisa - Beyrut arasını kara yoluyla gidecek olanlar, taksiye kesinlikle 20 dolardan fazlasını vermemeliler. Hatta normal ücret 15 dolar civarı, ama bayram günü olduğundan ben 20 doları vermek zorunda kaldım. Bu arada, taksicinin ilk istediği ücret 40 dolardı. Bu tepede efsanevi güzellikte bir Hz. Meryem heykeli bulunuyor. Hristiyanlığın doğduğu bu topraklarda ikonalar, heykeller oldukça geniş bir kültür zenginliği sunuyor. Bu zenginlik Beyrut'un bir taraftan da şanssızlığı.

Harisa, Beyrut'a en tepeden bakıyor. Bütün şehri buradan izleyebiliyorsunuz. Tepede ise tüm Beyrut'u kucaklayan Hz. Meryem. Heykelin kaidesi altındaki şapelde fotoğraf çekmek yasak, ancak içeride muhteşem güzellikte ikonalar bulunuyor. Aynı bahçenin içindeki hediyelik eşya dükkanında burada yapılan şaraplar da bulunuyor. Aldık bakalım birkaç şişe, gayet ümitliyim ama.

Harisa'dan Jeita Mağarası'na geçtim. Buraya yine kısa bir teleferikle ulaşılıyor. Baştan söyleyeyim, böylesi bir güzelliği görüp fotoğraflayamamak insanı kudurtuyor. İlk girilen kısım, yani üst Jeita, yaklaşık 70-80 m yükseklikte, 400-500 metre uzunlukta muhteşem bir mağara. Yürüme yolundan aşağıya bakarken görülen suya, alt Jeita'ya girince ulaşıyorsunuz. Alt Jeita'da, teleferikle buraya ulaşırken altınızda akan derenin mağara içindeki kısmı üzerinde motorlu sallarla ilerliyorsunuz. Buradan fazla bahsetmek istemiyorum, zira bu kadar güzel bir yerden elimde hiç fotoğraf olmadan çıkmış olmaktan dolayı sinirlerim bozuluyor. Merak eden fotoğraflarını arayabilir. Psah!

Akşam olunca Beyrut'un göz alıcı, büyüleyici ışıkları meydana çıkıyor. Sabah gezmiştim aslında bu kısımları biraz, ama Downtown'a akşam gelmek lazımmış. İnsanlar her seferinde Beyrut'un nasıl yeniden ayağa kalktığının cevabı gibi. Yandaki kiliseyi gündüz gezerken fotoğraflamıştım, burada da fotoğraf çekmek yasakmış bu arada, geçenlerden biri uyardı. Sonra da elde fotoğraf makinesini gören polis yetişti sağolsun. Tamam dedik, makineyi çantasına koyduk.

Beyrut'un ışıkları demiştim ya, işte Beyrut'un ışıkları. Burası Downtown'ın merkezindeki meydan. Meydan etrafındaki sokaklara burnunuzun rehberliğinde gidebilirsiniz. Her taraftan Beyrut lezzet kokuyor. Ayrıca yine Downtown içinde 400 m'lik bir çember içinde cami, kilise ve sinagog görmek mümkün.

Akşamın sonunda mükellef bir sofra: Lübnan usulü köfte, tabbule, kızarmış hellim peyniri, zeytin, yoğurt ve arak.

Bu da son fotoğraf : Downtown'daki Hariri Camii. Kilise ile karşılıklı.

Velhasıl, Beyrut çok güzel, arak çok güzel, gene gelecek ben. Bir sonraki rotada Byblos ve Tripoli kesinlikle olacak. Bir sonraki sefer için tüm gün kiralayacak taksi bile buldum. İlyas, Harisa'da oturuyor. Havaalanından itibaren tüm gün tur için 130 dolara anlaştık. Hadi hayırlısı.